Traces

Η ποιητική των εικόνων που συνέλαβε ο φωτογραφικός φακός του Χάρη Διαμαντίδη οφείλεται στον παγιδευμένο μέσα τους χρόνο. Δεν είναι το αποτύπωμα μιας στιγμής, ενός συμβάντος, ενός θέματος. Αλληλεπιθέσεις πράξεων, λέξεων, χρωμάτων και προσώπων συνιστούν την ύλη του άϋλου χρόνου, συγκροτώντας έναν τόπο υποδοχής διαδοχικών ειδώλων, μία επιφάνεια προβολής χρονικών ακολουθιών. Είναι τα ίχνη ενεργητικών κινούμενων σωμάτων, είναι η ποιητική του βιωμένου χρόνου, της μεταβαλλόμενης συνθήκης ζωής, του ρευστού χρόνου που έχει παγιωθεί ως πολλαπλό αποτύπωμα στο χώρο της εικόνας.

Η απουσία είναι μέρος της παρουσίας, η υπόσταση της τελευταίας σηματοδοτείται από τα ίχνη των άπειρων ποικίλων απουσιών των ενεργών υποκειμένων. Το ίχνος είναι δηλωτικό της συνέχειας και της μεταβολής του χρόνου, είναι η χωρική μορφή του, είναι το αποτύπωμα της μετακινούμενης ύλης, είναι η μοναδική στιγμή που δεν ενδιαφέρεται για τη μονιμότητα, την αιωνιότητα, τη σταθερή και παγιωμένη μορφή. Τα ίχνη είναι εντατικότητες, χωρο-χρονικές ενέργειες. Εγκατεστημένα στο είναι μας προκαλούν νοσταλγία για το απόν, απόλαυση της εναλλαγής των εικόνων, των μετασχηματισμών, της δυναμικής της ίδιας της ζωής. Εμπειρίες και διαφορές συνδυάζονται και παράγουν μία βιο-αισθητική απόλαυση με ατελείς νοηματοδοτήσεις, ανοικτές στην ερμηνευτική των θεατών. Το ίχνος είναι αυτός ο συνδυασμός εμπειρίας και διαφοράς, είναι αυτό που περιλαμβάνει υλικότητα και έννοια, που δεν διαχωρίζει το σημαίνον από το σημαινόμενο. Το ίχνος μεταβάλλεται μέσα σε αυτό τον κόσμο των διάφορων υπερτιθέμενων σημείων, το νόημά του εξαρτάται από τα άλλα ίχνη, από το “παιγνίδι των διαφορών”. Μια “εποχή” προβάλλεται στις επιφάνειες που “συλλαμβάνει” και εκθέτει εδώ ο Χάρης Διαμαντίδης.

Η χρωματική διαφορά δεν επιλέγεται εξαιτίας μιας ρητορικής διάθεσης του δημιουργού αυτών των εικόνων, αλλά μιας διάθεσης αναπαράστασης της υλικότητας των εποχών. Σε αυτήν την υλικότητα το χρώμα πρωτοστατεί με τις ψυχολογικές του ποιότητες που σημαδεύουν δημιουργό και αναγνώστη της εικόνας, πομπό και δέκτη των μηνυμάτων που παγιδεύονται και ταυτόχρονα διολισθαίνουν από τα υλικά όρια της επιφάνειας προβολής τους.

Ανάλογες χρωματικές εντατικότητες,ίχνη ενέργειας μιας δημιουργικής εποχής με συνδέουν με τον καλλιτέχνη-δημιουργό αυτού του άλμπουμ. Ιδέες, ήχοι, τόποι, πράξεις και στιγμές μας συνδυάζονται σε ένα φαντασιακό αρχι-ίχνος που δεν έχει βρει ακόμη τον εικονικό του τόπο. Ίσως σε έναν άλλον χρόνο.

Κυριακή Τσουκαλά - Οκτώβρης  2010